تشخیص-اختلال-یادگیری-کودکان

اختلال یادگیری کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

گاهی اوقات مشکلات یادگیری کودکان در مدرسه به اختلال یادگیری (Learning Disability) مربوط می‌شود. کودکان مبتلا به اختلال یادگیری از نظر هوش مانند سایر افراد هستند و حتی می‌توانند تیزهوش باشند، اما در کلاس‌های درس به روش معمول بعضی مطالب را یاد نمی‌گیرند. این افراد از نظر بینایی و شنوایی مشکلی ندارند و تنها در درک، پردازش و سازماندهی اطلاعات دچار اشکال هستند. اختلال یادگیری به طور متوسط در ۱۰ الی ۲۰ درصد کودکان وجود دارد که در پسران بیشتر از دختران دیده می‌شود.

شاید شما هم فرزندی داشته باشید که در یادگیری دروسی مانند دیکته و ریاضی دچار اشکال بوده و وضعیت او شما را نگران کرده باشد. باید گفت که که هر مشکلی در یادگیری، اختلال یادگیری تلقی نمی‌شود، اما اگر فرزند شما مبتلا به این اختلال باشد، لازم است که سریع‌تر مشکل او شناسایی شده تا از کمک‌های لازم بهره‌مند گردد.

هدف از نگارش این مقاله آشنایی با انواع اختلال یادگیری، علت ایجاد، نشانه‌ها و درمان این اختلال است.

انواع اختلال یادگیری

افراد مبتلا به اختلال یادگیری به صورت معمول مشکلاتی را بروز دهند که شامل:

مشکل یادگیری در خواندن (Dyslexia):

مشکل در خواندن یکی از شایع‌ترین اختلالات یادگیری است که انواع مختلفی دارد. در نوع پایه آن فرد در ارتباط میان اصوات، حروف و کلمات دچار اشکال است و نمی‌تواند به درستی از روی یک متن بخواند. در نوع دیگری از اختلال خواندن فرد می‌تواند به درستی بخواند اما در فهم معنی کلمات و درک مطلب دچار اشکال می‌شود. از آن جایی که درست خواندن در همه دروس اهمیت دارد، افراد مبتلا به این اختلال در صورتی که آموزش‌های ویزه نداشته باشند، در مدرسه از دیگر هم کلاسی‌های خود عقب می‌افتند.

مشکل یادگیری در نوشتن (Dysgraphia):

فرد مبتلا به اختلال یادگیری در نوشتن، در ارتباط دادن اطلاعات دچار اشکال است و نمی‌تواند چیزی را که می‌شنود به شکل فیزیکی دربیاورد و بنویسد. این افراد حتی در کپی کردن اطلاعات نیز دچار اشکال هستند و نمی‌توانند با دیدن یک نوشته از روی آن بنویسند. آن‌ها نمی‌توانند به صورت یکنواخت و مرتب بنویسند و در نقطه گذاری نیز دچار اشکال هستند. در نتیجه آن‌ها در تمامی تمریناتی که نیاز به نوشتن دارد، ضعیف عمل می‌کنند.

مشکل یادگیری در ریاضیات (Dyscalculia):

برخلاف اختلال یادگیری در خواندن و نوشتن که به زبان مربوط است، مشکل یادگیری در ریاضی با عدم توانایی در پردازش اعداد ارتباط دارد. آن‌ها چهار عمل اصلی جمع، تفریق، ضرب و تقسیم را نمی‌توانند درک کنند و در شمارش، ترتیب اعداد و همچنین خواندن ساعت نیز دچار اشکال هستند.

مشکل یادگیری در مهارت‌های حرکتی (Dyspraxia):

مشکل در مهارت‌های حرکتی اگرچه ارتباطی با درس خواندن ندارد اما می‌تواند موجب افت تحصیلی شود زیرا اختلال در مهارت‌های حرکتی با هماهنگی ماهیچه‌های دست نیز ارتباط دارد. در نتیجه گرفتن مداد در دست و نوشتن برای آن‌ها همراه با اشکالات بیشتری است. اختلال یادگیری در مهارت‌های حرکتی، ماهیچه‌های صورت و گلو را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد و سبب ایجاد مشکل در حرف زدن و برقراری ارتباط می‌شود. افراد مبتلا به اختلال یادگیری در مهارت‌های حرکتی ممکن است در راه رفتن، فعالیت‌های ورزشی و یا حتی نواختن ساز نیز دچار اشکال شوند و دست و پا چلفتی به نظر بیایند.

اختلال کم توجهی – بیش فعالی (ADHD):

افراد مبتلا به اختلال کم توجهی – بیش فعالی معمولا در تمرکز کردن بر سر یک موضوع مشکل دارند که این مسئله می‌تواند مانع یادگیری آن‌ها شود. این افراد غالبا تکالیف خود را به صورت نامنظم انجام می‌دهند. گاهی اوقات افراد تنها دچار اختلال کم توجهی هستند و مشکل بیش فعالی ندارند که در این حالت به نظر می‌رسد که در حال گوش دادن هستند و مشکل آن‌ها تا زمانی که نمرات پایینشان دیده نشود، ناشناخته باقی می‌ماند. درک مطلب، پیروی از دستورالعمل‌ها و تکمیل‌ تمرینات طولانی برای این گونه افراد مشکل خواهد بود.

علت ایجاد اختلال یادگیری

تحقیقات نشان داده است که عوامل ژنتیکی و زیستی در ایجاد این نوع اختلالات می‌تواند موثر باشد. به طور مثال تاخیر و اختلال در رشد، مشکلات جزئی در مغز، نارسایی‌های مادرزادی، مسمویت و بی‌نظمی‌های بیوشیمیایی می‌تواند از عوامل ایجاد اختلال یادگیری باشد. علاوه بر مشکلات زیستی عوامل شخصیتی نیز ممکن است بروز اختلال یادگیری را تقویت کند. از جمله عوامل شخصیتی می‌توان به نگرش منفی، تنبلی، بی‌انگیزگی و مشکلات تربیتی اشاره کرد.

چگونه اختلال یادگیری را تشخیص دهیم؟

تشخیص اختلال یادگیری به دلیل گستردگی علائم آن کاری بسیار مشکل است، اما معمولا در سال‌های اولی که کودک به مدرسه می‌رود می‌توان آن را شناسایی کرد. گاهی والدین به دلیل عشقی که به فرزند خود دارند، از قبول این که فرزند آن‌ها مبتلا به اختلال یادگیری است اجتناب می‌کنند. البته لازم به ذکر است که همیشه مشکلاتی که در یادگیری وجود دارد، اختلال یادگیری محسوب نمی‌شود. آن چیزی که به عنوان اختلال یادگیری مطرح می‌شود مشکل دائمی در یک نوع مهارت خاص می‌باشد.

تشخیص زودهنگام اختلال یادگیری بسیار حائز اهمیت است زیرا این کودکان نیاز به آموزش‌های فوق العاده برای یادگیری دارند تا از دیگر هم سالان خود عقب نیافتند و اعتماد به نفس آن‌ها دچار مشکل نشود. در صورتی که نشانه‌های اختلال یادگیری را در فرزند خود شناسایی کردید برای تشخیص نهایی حتما به یک روانشناس بالینی کودک مراجعه کنید. برخی از نشانه‌های اختلال یادگیری شامل:

  • حافظه کوتاه مدت ضعیف
  • عدم تمرکز کافی
  • عدم توانایی در درک مطالب و پیروی از دستورالعمل‌ها
  • عدم توانایی در خواندن، نوشتن و درک ریاضی
  • بد خط نوشتن و بی نظمی در انجام تکالیف
  • ناتوانی در انجام مهارت‌های حرکتی ظریف مانند بریدن و گرفتن قلم
  • ناتوانی در مهارت‌های حرکتی مانند دویدن و پریدن
  • اعتماد به نفس پایین به دلیل تفاوت با دیگران
  • مشکل در صحبت کردن و لکنت زبان

درمان اختلال یادگیری

همان طور که گفته شد کودکان مبتلا به اختلال یادگیری کند ذهن نیستند و تنها به دلیل مشکلاتی که در پردازش اطلاعات دارند، نمی‌توانند با آموزش‌های معمول در مدرسه مطالب را یاد بگیرند. برای آموزش این افراد لازم است که از روش‌های متفاوت بر اساس مشکل آن‌ها استفاده شود. بعضی از مدارس خدمات ویژه در این خصوص ارائه می‌دهند که کودکان مبتلا به این اختلال در صورت شناسایی می‌توانند از آن‌ها بهره‌مند شوند. لازم به ذکر است که افراد مبتلا به اختلال یادگیری نیز ممکن است بتوانند به موفقیت‌های چشم‌گیر دست یابند و بسیاری از دانشمندان بزرگ نظیر ادیسون مبتلا به این اختلال بوده‌اند.

صحبت کردن با کودک و کتاب خواندن برای او می‌تواند به اختلال یادگیری در خواندن کمک کرده و کودک را برای خواندن کتاب تشویق کند. می‌توان از کتاب‌هایی با فونت‌های درشت و ساده شروع کرد تا کودک به آسانی بتواند ارتباط میان کلمات را پیدا کند. کتاب خواندن والدین نیز از عواملی است که به صورت ناخودآگاه کودک را به خواندن تشویق می‌کند.

افراد مبتلا به اختلال یادگیری معمولا به این موضوع متهم می‌شوند که به اندازه کافی تلاش نمی‌کنند و چون خودشان هم نمی‌دانند که اشکال کارشان کجاست دچار سردرگمی می‌شوند. آن‌ها به دلیل تفاوتی که با همسالانشان دارند دچار اضطراب شده و اعتماد به نفسشان متزلزل می‌گردد. در نتیجه برای جلوگیری از ایجاد آسیب‌های جدی، لازم است که از خدمات مشاوره تخصصی کودک در این زمینه بهره‌مند شوند. والدین نیز باید آموزش‌های لازم را برای مقابله با این مشکل فرا بگیرند تا کودک خود را از آسیب در امان نگه دارند. علاوه بر آن معلمین نیز باید از این افراد حمایت ویژه کنند و آن‌ها را برای یادگیری دروس، درست خواندن و نوشتن تشویق کنند.

تلفن کلینیک روانشناسی

بی علاقه بودن کودکان به مدرسه

عدم تمایل کودک به مدرسه رفتن

مدرسه یک مرحله تکاملی خیلی مهم در رشد کودک محسوب می‌شود. در مدرسه کودک خود را به عنوان یک شخصیت مستقل می‌شناسد و با شرکت در فعالیت‌های مختلف استعدادها و توانایی‌های خود را کشف می‌کند. همچنین در این مکان او توانایی تفکر و استدلال را به شکل گسترده‌تری یاد می‌گیرد و درک بهتری نسبت به اخلاقیات و روابط اجتماعی پیدا می‌کند.

گاهی اوقات بچه‌ها از رفتن به مدرسه امتناع می‌کنند که این موضوع به دلایل مختلف ممکن است ایجاد شود. اگر ورود به مدرسه و پذیرش این مرحله به خوبی انجام نشود، کودک علاقه خود را به مدرسه رفتن از دست می‌دهد که ممکن است با افت تحصیلی نیز همراه باشد.

نقش والدین در از بین بردن این حس بسیار حائز اهمیت است اما متاسفانه غالبا والدین نمی‌دانند که در این شرایط چه رفتاری باید از خود نشان دهند.

دلایل عدم تمایل کودک به مدرسه رفتن

همان طور که گفته شد بی علاقگی کودک در رفتن به مدرسه می‌تواند علت‌های مختلفی داشته باشد که شامل:

 اضطراب جدایی

در سال‌های اول زندگی، حیات و آرامش کودک وابسته به مراقبت دائمی از اوست. زمانی که مادر تمام نیازهای کودک را تامین می‌کند، در ذهنش به عنوان یک شخصیت اصلی که به او احساس امنیت می‌دهد، نقش می‌بندد. معمولا یکی از والدین این نقش را برای کودک بازی می‌کند و این به معنای دوست داشتن بیشتر نیست. بعد از ۱۸ ماهگی کودک کم‌کم خود را به عنوان فردی مستقل می‌بیند و ذهنیت “من” برای او به وجود می‌آید. در این زمان اضطراب جدایی به وضوح در کودک دیده می‌شود زیرا او قابلیت تفکر مانند یک بزرگ‌سال را ندارد و متوجه نمی‌شود که جدایی کوتاه مدت است. این اضطراب جدایی بعد از سه سالگی از بین می‌رود و بعد از آن ممکن است در موقعیت‌های مختلف مانند شروع مدرسه دوباره بروز پیدا کند.

در کودکان سالم معمولا مرحله ورود به مدرسه به راحتی مورد پذیرش واقع می‌شود، اما در بعضی کودکان که در معرض آسیب قرار داشته‌اند، این مرحله ممکن است به سختی پذیرفته شود. عواملی که سبب تشدید اضطراب جدایی می‌شوند شامل:

  • عوامل ارثی (الگوهای اضطرابی و …)
  • روابط عاطفی نا امن میان والدین یا بین والدین و کودک
  • والدین کنترل‌گر و مضطرب
  • تجربیات ناخوشایند

 رفتار نامناسب معلم

علاوه بر والدین، رفتار معلم و اولیای مدرسه نیز می‌تواند در تمایل کودک به مدرسه تاثیرگذار باشد. سخت‌گیری‌های بی مورد و قوانین خشک می‌تواند سبب عدم تمایل کودک به مدرسه رفتن شود. علاوه بر آن یک معلم نباید میان بچه‌ها فرق قائل شود و تنها به عده خاصی توجه نشان دهد، بلکه او باید به همه به یک میزان توجه و محبت داشته باشد تا عزت نفس و حس ارزشمند بودن آن‌ها آسیب نبیند. همچنین در مدرسه نباید فضای رقابتی ایجاد شود و بهتر است که توانایی هر کس نسبت به خودش و نه نسبت به سایر شاگردان ارزیابی گردد. بهتر است که معلم‌ها با مفاهیم پایه روانشناسی کودک آشنا باشند تا بتوانند رفتار مناسبی با آن‌ها داشته باشند و در صورتی که فردی مبتلا به مشکلات روان ذهنی باشد، بتوانند آن را به موقع شناسایی کرده و به متخصص مربوطه ارجاع دهند.

وجود افراد زورگو در مدرسه

بعضی از کودکانی که کمرو و خجالتی هستند ممکن است توسط بچه‌های قوی‌تر مورد آزار و اذیت قرار بگیرند. این افراد زورگو ممکن است وسایل افراد ضعیف‌تر را بردارند یا از آن‌ها بخواهند که تکالیفشان را انجام دهند. در بعضی موارد نیز آسیب‌های جسمی و بدنی گزارش شده است. این موارد سبب می‌شود که در مدرسه فضای نا امنی ایجاد شود و کودک تمایل خود را به مدرسه رفتن از دست بدهد. کودک باید یاد بگیرد که در این شرایط چگونه از خود مراقبت کند و در صورت نیاز اولیای مدرسه را در جریان قرار دهد.

دلایل عدم تمایل به مدرسه رفتن کودکان

نحوه برخورد با کودکی که مدرسه نمی رود

اگر کودک شما سال اولی است که به مدرسه می‌رود، بهتر است که از قبل با او در خصوص مدرسه رفتن صحبت کنید و به او بگویید که در این مکان می‌تواند تجربه‌های خوب داشته باشد و دوستان جدید پیدا کند. بهتر است که روز اول او را همراهی کنید و به او اطمینان خاطر دهید که در خانه منتظر بازگشت او خواهید بود.

کودک معمولا عدم تمایل خود را به مدرسه رفتن به شکل‌های مختلف بروز می‌دهد. ممکن است او این سوال برایش ایجاد شود که اصلا به چه علت باید به مدرسه برود؟ یا به بهانه‌های مختلف از رفتن به مدرسه امتناع کند. به طور مثال بگوید که امروز حالش خوب نیست و تمارض به مریضی کند. گاهی اوقات نیز اضطراب ناشی از رفتن به مدرسه سبب ایجاد بیماری‌های روان تنی شده و کودک واقعا مریض می‌شود. به طور مثال ممکن است مشکلاتی نظیر سردرد، دل‌درد و شب ادراری برای او ایجاد شود.

در این حالت مهم‌ترین قدم این است که متوجه شوید کودک به چه علت تمایلی به مدرسه رفتن ندارد. ممکن است که اگر از او مستقیم بپرسید که به چه علت مدرسه رفتن را دوست ندارد، نتواند احساس خود را بازگو کند. در بعضی موارد نیز شاید واقعا نداند که به چه علت مضطرب می‌شود و فقط به دنبال راهی باشد که از این اضطراب رها شود. اگر از او این سوال را پرسیدید و جواب درستی دریافت نکردید، می‌توانید به صورت غیر مستقیم سوال خود را مطرح کنید. به طور مثال بگویید اگر می‌توانستی تغیری در مدرسه ایجاد کنی، چه کار می‌کردی؟ سعی کنید در مواقعی از او این سوال را بپرسید که زمانی را با کودک خود سپری کرده‌اید؛ به طور مثال بعد از بازی یا خواندن کتاب تا او با شما احساس راحتی بیشتری داشته باشد.

اگر کودک شما علاوه بر مدرسه رفتن در موقعیت‌های دیگر هم به سختی از شما جدا می‌شود، ممکن است مبتلا به اضطراب جدایی باشد که در این صورت تصور می‌کند که اگر از شما جدا شود، ممکن است برایتان اتفاقی بیافتد و شما را از دست بدهد که در این صورت خود را درمانده و بیچاره می‌پندارد. در این زمان لازم است که شما کودک خود را سرزنش نکنید و به طور مثال به او نگویید که تو دیگر بزرگ شده‌ای و نباید این رفتار را داشته باشی. احساس او را درک کنید و سعی کنید به او اعتماد به نفس دهید. توانایی‌های او را شناسایی کنید و او را تشویق کنید. یکسری از کارها را به او بسپارید و اجازه دهید قسمتی از کارهایش را خودش انجام دهد. به این ترتیب می‌توانید وابستگی او را به خودتان کم‌تر کرده و اعتماد به نفسش را تقویت کنید.

مشاوره کودک را فراموش نکنید

برخورد صحیح با کودک پیچیدگی‌های بسیاری دارد زیرا او نمی‌تواند مانند یک بزرگ‌سال به صورت منطقی فکر کند و ممکن است در صورت برخورد اشتباه، باورهای غلطی برایش ایجاد شود که رفتار و احساسات او را در آینده تحت تاثیر قرار دهد. بهتر است که به منظور پیشگیری در مراحل مختلف از کمک مشاورین مجرب در این زمینه بهره‌مند شوید. حتی اگر تا کنون نتوانسته‌اید که از یک مشاور و روانشناس کمک بگیرید و کودک شما دچار مشکلاتی شده، بهتر است که بیش از این غفلت نکنید و همین الان از خدمات مشاوره کودک بهره‌مند شوید.

یک مشاور و روانشناس کاردان می‌تواند عدم تمایل به مدرسه رفتن را ریشه یابی کنید و با توجه به علت این عدم تمایل راهکارهای مناسب ارائه دهد. شاید علت مشکلات شما ریشه در روابط و مشکلات خانوادگی داشته باشد که در این صورت نیاز است که سایر اعضای خانواده نیز مشاوره شوند.

تلفن کلینیک روانشناسی

روانشناسی کودک مشاوره کودکان

آموزش مهارت دوست یابی به کودکان

پسرم بیش از اندازه خجالتیه و در جمع خانواده و دوستان از من جدا نمیشه! دخترم براش سخته به مدرسه بره و مدام گریه می‌کنه! پسرم در برخورد با بچه‌های دیگه خیلی خشن رفتار می‌کنه و توی بازی اونا رو میزنه و نمیتونه دوست پیدا کنه!

بسیاری از والدین در خصوص موارد بالا و به صورت کلی آموزش مهارت دوست‌ یابی به کودکان سوال می‌پرسند و نمی‌دانند که چگونه باید این موضوع را به آن‌ها آموزش دهند، دریغ از این که آن‌ها نقش بسیار مهمی در آموزش مهارت دوست‌ یابی به فرزندشان دارند و می‌توانند آن‌ها را به سمت دوستان مناسب سوق دهند.

برخورد با کودکان در زمینه‌های مختلف می‌تواند بسیار چالش برانگیز باشد زیرا آن‌ها به اندازه کافی شناخت ندارند و یک رفتار نادرست می‌تواند مشکلات عمده‌ای در بزرگ‌سالی برای آن‌ها ایجاد کند. در این مقاله در خصوص آموزش مهارت دوست یابی به کودکان و موارد مرتبط با آن صحبت شده است.

اهمیت دوست یابی در کودکان

کودک تا قبل از چهارسالگی درک زیادی نسبت به دوستی ندارد و تنها برای بازی با کودکان دیگر همراه می‌شود. اما داشتن دوست و تجربه روابط اجتماعی در این سنین می‌تواند در آینده برای دوست یابی به او کمک کند. بعد از چهارسالگی کودک کم‌کم مفهوم دوستی را می‌تواند درک کند و با کودکانی که با او اشتراکاتی دارد رابطه برقرار می‌کند. داشتن دوست به کودکان کمک می‌کند که کمتر دچار اضطراب و افسردگی شوند و سلامت روان بهتری داشته باشند. اگر کودک شما تنها یک دوست دارد از این بابت نگران نباشید زیرا تا زمانی که او بتواند با دوست خودش اوقاتی را بگذراند، مشکلی در این مورد برای او ایجاد نمی‌شود.

دلایل عدم موفقیت کودک در پیدا کردن دوست

این که فرزند شما به چه علت نمی‌تواند با دیگران ارتباط برقرار کرده و برای خود دوستی انتخاب کند، بسیار مهم است و به شما کمک می‌کند که چه رویکردی را برای آموزش مهارت دوست یابی به او در پیش بگیرید. بعضی از دلایل عدم موفقیت کودک در این زمینه می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

حساسیت بالا:

بعضی از کودکان روحیه حساسی دارند و رفتار بچه‌های دیگر به راحتی می‌تواند آن‌ها را ناراحت کند. این موضوع سبب می‌شود که کودک شما به برقراری ارتباط با بچه‌های دیگر تمایل نشان ندهد.

خجالتی بودن:

گاهی اوقات بچه‌ها به دلیل این که در خارج از خانواده ارتباطات اجتماعی را کم‌تر تجربه کرده‌اند، نمی‌توانند به راحتی با دیگران ارتباط برقرار کنند و در کنار بچه‌ها‌ی دیگر ساکت و خجالتی می‌شوند. بسیاری از والدین اظهار می‌کنند که فرزند آن‌ها در خانه پر جنب ‌و‌ جوش است، اما در کنار افراد دیگر ساکت می‌شود. دلیل این موضوع این است که کودک در خانه به دلیل حمایت والدین احساس امنیت می‌کند، اما زمانی که والدینش در کنارش نباشند تا از او حمایت کنند، آرام و خجالتی می‌شود.

آموزش مهارت دوست یابی به کودکان

تهاجمی بودن:

گاهی کودک شما به دلیل رفتارهای پرخاشگرانه نمی‌تواند با کودکان دیگر ارتباط برقرار کند. پرخاشگری در کودکان می‌تواند به دلیل اضطراب ایجاد شود. معمولا بچه‌هایی که به دلیل اضطرابشان پرخاشگری می‌کنند به سرعت پشیمان می‌شوند و خودشان هم دلیل رفتارشان را نمی‌دانند. از علت‌های دیگر پرخاشگری می‌توان به تضاد درونی اشاره کرد که کودک زمانی که بر سر دوراهی قرار می‌گیرد رفتار تهاجمی از خود بروز می‌دهد.

آموزش مهارت دوست یابی به کودکان

برای آموزش مهارت دوست یابی به کودکان از راه‌کارهای مختلفی می‌توان استفاده کرد که در ادامه برخی از آن‌ها را شرح می‌دهیم.

آموزش ارتباط با دیگران

به کودک خود آموزش دهید که چگونه می‌تواند با دیگران ارتباط برقرار کند. به طور مثال اگر کسی به خانه شما آمد به او یاد دهید که سلام کند و یا دست بدهد. به او یاد دهید که وقتی تلفن را برداشت چه بگوید و به او فرصت دهید که موارد آموزش داده شده را تمرین کند. با او صحبت کنید و از او بخواهید که از نحوه ارتباطش با دیگران برای شما بگوید. به طور مثال از او بپرسید که روز خود را در مدرسه چطور گذرانده؟ آیا تنها بوده یا توانسته زنگ تفریح با کسی ارتباط برقرار کند. در صورتی که او تنها بوده، اشکال کار را پیدا کنید و به او کمک کنید تا بر آن فائق شود.

اجتناب از برچسب زدن

حواستان باشد که هرگز در مورد شخصیت کودکتان در جمع صحبت نکنید. به طور مثال اگر شخصی به خانه شما آمد و کودکتان نتوانست به او به درستی سلام کند نگویید که فرزند شما خجالتی است. استفاده از این برچسب‌ها باعث تشدید حالت‌های کودکتان می‌شود و در آینده آسیب‌های بسیاری می‌بیند. در مثال قبلی بهتر است بگویید: “او تازه با شما آشنا شده و مدتی طول می‌کشد تا بهتان عادت کند.”

قرار دادن کودک در اجتماع

کودک خود را به مکان‌هایی ببرید تا بتواند با دیگران ارتباط برقرار کند. به طور مثال از همان ابتدای کودکی او را به پارک ببرید تا بتواند در کنار کودکان دیگر با وسایل بازی سرگرم شود. محافل خانوادگی نیز می‌تواند گزینه مناسبی باشد تا فرزند شما بتواند با همسالان خود ارتباط برقرار کند. شما همچنین می‌توانید بچه‌های هم سن و سال او را به خانه‌تان دعوت کنید تا بتواند در محیط امن خانه با آن‌ها ارتباط برقرار کند.

الگو خوب بودن

اولین کسانی که کودک از آن‌ها الگو برداری می‌کند والدین هستند. سعی کنید در برخورد با دیگران رفتار مناسبی از خود بروز دهید. اگر انزوا طلب هستید و علاقه‌ای به دوستی و ارتباط با کسی ندارید، این رفتار شما در کودک می‌تواند بسیار تاثیرگذار باشد. اگر دوست دارید کودک شما شخصیت اجتماعی داشته باشد، شما نیز باید اجتماعی باشید.

نظارت و تشویق

اگر کودک شما در برخورد با دیگران رفتار مناسبی داشت، از او تشویق کنید. اما اگر عکس این موضوع اتفاق افتاد از او انتقاد نکنید، بلکه به او آموزش دهید که رفتار درست چگونه است. گاهی لازم است در محیط‌های اجتماعی علیرغم این‌ که از دور حواستان به کودکتان است او را به حال خود بگذارید و اگر مشکلی برای او پیش آمد، بگذارید خودش مشکل را حل کند. این موضوع به افزایش اعتماد به نفس کودکتان کمک می‌کند.

در نظر گرفتن شخصیت کودک

در آموزش مهارت دوست یابی به کودکان این را هم در نظر داشته باشید که بچه‌های مختلف شخصیت‌های متفاوتی دارند. بعضی از افراد ذاتا آرام هستند، پس آن‌ها را مجبور نکنید که شخصیت شلوغ و خیلی اجتماعی داشته باشند. سعی کنید در آموزش کودکتان توقعات معقولی بر اساس شخصیت او داشته باشید و هرگز او را با اشخاص دیگر مقایسه نکنید.

تلفن کلینیک روانشناسی

روانشناسی کودک مشاوره کودکان

چگونه به کودکان درباره بچه دار شدن توضیح دهیم؟

کودکان بسیار کنجکاو هستند و درباره هر چیزی سوال می کنند. پدر و مادر ها به سوالات ساده کودکانشان به راحتی می توانند پاسخ دهند. اما وقتی این سوال ها درباره چگونگی بچه دار شدن یا شکل گرفتن خود در بدن مادر باشد، ممکن است ندانند چطور باید به این کنجکاوی کودکان پاسخ دهند. والدین ممکن است درباره اینکه چه مقدار باید به کودکانشان اطلاعات بدهند، چه چیزهایی را باید بگویند و چه چیزهایی را نباید بگویند و با چه زبانی آن را بیان کنند اطلاع نداشته باشند. چیزی که مهم است این است که والدین نباید اینگونه سوالات کودکان را بی پاسخ بگذارند. چرا که بهترین منبع اطلاعاتی که کودک می تواند داشته باشد پدر و مادر هستند و بهتر است کودک از والدین خود این اطلاعات را کسب کند تا از کسی دیگر.

پدر و مادر باید چگونه رفتار کنند

پدر و مادر باید توجه داشته باشند که با این نوع سوالات کودکان به طور عادی برخورد کنند و دستپاچه نشوند؛ یا به کودکان پاسخ بی ربط یا دروغ ندهند. چون بعدا کودک متوجه نادرستی یا دروغ بودن پاسخ ها می شود و اعتمادش را به آنها از دست می دهد. خطر دیگری که پاسخ نادرست دادن به کودک دارد این است که به جای پدر و مادر، افراد دیگر یا منابع دیگر منبع اطلاعاتی کودک می شوند که ممکن است اطلاعاتی را که کودک از آنها کسب می کند نامناسب باشد.

چگونه به کودکان درباره بچه دار شدن توضیح دهیم

به کودک در مورد چگونگی بچه دار شدن چه بگوییم

مسئله بچه دار شدن افراد را با زبان ساده و کاملا علمی می توان به کودک توضیح داد. هنگامی که کودک این سوال را پرسید، بهتر است قبل از جواب دادن، ابتدا نظر خود کودک را در مورد بچه دار شدن بدانیم و از او بپرسیم خودش چه فکر می کند و به نظرش چطور پدر و مادرها بچه دار می شوند؟ وقتی نظر کودک را جویا شدید می توانید برداشتهای نادرست او را در مورد بچه دار شدن اصلاح کنید. هنگام پاسخ دادن باید با توجه به سن کودکان پاسخ دهید. به عنوان مثال کودکی که در سن ۵ سالگی یا پیش دبستانی است ممکن است فکر کند بچه دار شدن به این صورت است که پدر و مادر کودک را از بیمارستان می گیرند و به خانه می آورند؛ ولی مشاهده شکم برآمده زنان باردار آنها را گیج می کند. پاسخی که می توان به کودکی در این سن داد این است که بچه در جای مخصوصی از شکم مادر قرار دارد و هنگام تولد از آنجا بیرون می آید. برای برخی کودکان این توضیحات قانع کننده است اما برخی دیگر کنجکاوی بیشتری دارند و سوال های بیشتری می پرسند. آنها ممکن است درباره این که بچه چطور وارد بدن مادر شده سوال کنند. در این صورت مادر یا پدر نباید نگران یا خشمگین شوند و یا اخم کنند بلکه باید با خونسردی پاسخ دهند. با چند جمله ساده می توان این موضوع را برای آنها توضیح داد. مثلا می توان گفت سلولی از بدن پدر به سلولی از بدن مادر می رسد و بچه در داخل شکم مادر رشد می کند و وقت تولد از شکم مادر بیرون می آید و به این ترتیب آنها بچه دار می شوند. البته مفهوم سلول را نیز باید برای آنها توضیح داد. برای بچه های بزرگتر مثلا کودک ۱۰ ساله، می توان توضیح بیشتر و علمی تری درباره بچه دار شدن داد .

به طور کلی بهتر است در پاسخ به سوال چگونگی بچه دار شدن یا سوالاتی مانند این، وارد جزئیات نشویم و مفاهیم را به طور کلی و با زبانی ساده و قابل فهم برای کودکان توضیح دهیم. توضیحات نیز بهتر است علمی باشد و در صورت لزوم نیز می توان از عکس کتاب های مناسب سن کودکان برای فهم بیشتر موضوع استفاده کرد.

تلفن کلینیک روانشناسی

روانشناسی کودک مشاوره کودکان

مشاوره فرزند خواندگی

پدران و مادرانی که قصد دارند یک فرزند خوانده قبول کنند باید بسیار عاقلانه در این راه قدم بردارند. در واقع اصولی که برای تربیت فرزندان به کار برده می شود به طور کلی مشابه است و فرقی ندارد که فرزند متولد شده از خود مادر باشد یا فرزند خوانده او باشد اما برخورد با فرزند خوانده و مسائلی که می تواند در شرایط مختلف زندگی به وجود آید خانواده را مجاب می کند تا از مشاوره فرزند خواندگی بهره گیرند.

مشاوره فرزند خواندگی و برخورد با فرزند خوانده

روانشناسان معتقدند که نوع تربیت فرزنده خوانده ها، نحوه رفتار و برخورد با آن ها و بسیاری از مسائل دیگر، به طور مستقیم در شکل گیری شخصیت این کودکان نقش مهمی را ایفا می کند. در این میان مراجعه به روانشناس و بهره مندی از مشاوره فرزند خواندگی می تواند به والدین کمک کند تا آن ها بتوانند فرزند خوانده خود را بهتر تربیت کنند.

نحوه برخورد با فرزند خوانده نیز در طول زندگی با این کودکان بسیار مهم است. همیشه رفتار و تصمیمات والدین و کودکان به یکدیگر شبیه نیست و تفاهم وجود ندارد. اطلاع ازینکه بتوان در شرایط مختلف چگونه عمل کرد بسیار حائز اهمیت است.

مشاوره فرزند خواندگی

مشاوره فرزند خواندگی و آموزش صحیح محبت به کودک

باید توجه داشت محبت های افراطی به فرزند خوانده ها به دلیل اینکه آن ها ممکن است در شرایط متفاوتی نسبت به کودکان عادی باشند شخصیتی کامل و نرمال از او نخواهد ساخت. مشاوران به والدین تذکر خواهند داد که باید با فرزند خوانده خود بسیار طبیعی رفتار کنند و محبت های افراطی را کنار بگذارند.

مشاوره فرزند خواندگی و آموزش تربیت اصولی

در جلسه مشاوره فرزند خواندگی یک روانشناس تمامی اصول و قوانین تربیت صحیح کودک را به والدین گوشزد خواهد کرد. استفاده از توصیه های مشاور و خواندن کتاب هایی که در این رابطه به والدین معرفی می کند می تواند والدین را در بسیاری از موقعیت ها و دوران های چالش برانگیز زندگی یاری نماید.

تلفن کلینیک روانشناسی

روانشناسی کودک مشاوره کودکان

مزایا و معایب گرفتن پرستار کودک

گرفتن پرستار کودک می‌تواند موقعیت خوبی برای شما فراهم کند که به راحتی به سایر کارهای خود رسیدگی کنید و ساعاتی را بتوانید به خودتان اختصاص دهید. اما همواره این سوال مطرح می‌شود که آیا گرفتن پرستار بهتر است یا نگهداری در مهد کودک؟ برای پاسخ به این سوال شما باید شرایط و اولویت‌های خود را بررسی کرده و به درستی از مزایا و معایب هر کدام آگاهی پیدا کنید. در ادامه به مزایا و معایب گرفتن پرستار کودک اشاره خواهیم کرد.

مزایای گرفتن پرستار کودک

انعطاف پذیری: گرفتن پرستار کودک به شما این امکان را می‌دهد که در زمان‌های خارج از ساعت کاری و با توجه به برنامه‌های شخصی خود از کمک پرستار بهره‌مند شوید، این در حالی است که مهد کودک‌ها تنها در ساعات مشخصی خدمات خود را ارائه می‌دهند.

مراقبت ویژه: پرستار کودک به صورت ویژه فقط از کودک شما مراقبت می‌کند و سعی می‌کند برنامه‌ها و سرگرمی‌هایی مطابق با روحیات وی برایش فراهم آورد. اما در مهدکودک، از تعداد زیادی کودک نگهداری می‌شود و بسیاری از برنامه‌ها ممکن است که با روحیات تعدادی از کودکان مطابق نباشد. همچنین کودک نمی‌تواند آن میزان از توجه را که از پرستار در خانه دریافت می‌کند، در مهد کودک دریافت نماید.

رفت و آمد: گرفتن پرستار در خانه دیگر مشکلات رفت و آمد کودکان را به مهدکودک دربر ندارد و شما می‌توانید با خیال راحت به کارهای خود رسیدگی نمایید، بدون آن که استرس داشته باشید که چه کسی فرزند شما را به مهدکودک برده و چه کسی بر می‌گرداند.

محیط امن خانه: با گرفتن پرستار، کودک شما می‌تواند در محیط امن و آشنا خانه باقی بماند، در اتاق خود و با اسباب بازی‌های دلخواهش بازی نماید و از سایر امکانات در خانه بهره‌مند شود.

احتمال ابتلا به بیماری کمتر: کودکان به دلیل سیستم ایمنی ضعیف ممکن است راحت‌تر دچار بیماری شوند. زمانی که در مهد کودک فردی بیمار باشد می‌تواند بیماری خود را به سایر کودکان منتقل کرده و مشکلاتی از این قبیل ایجاد نماید.

مزایا و معایب گرفتن پرستار کودک

معایب گرفتن پرستار کودک

انتخاب سخت: پیدا کردن شخصی که بتوانید به او اعتماد کنید و فرزند خود را به او بسپارید می‌تواند بسیار مشکل و چالش برانگیز باشد. بعضی از افراد ممکن است مسئولیت پذیری کافی در نگهداری از کودک نداشته باشند و یا حتی شیوه‌هایی اشتباه در برخورد و مراقبت از کودک به کار گیرند.

مرخصی: در صورتی که پرستار شما دچار بیماری شود و یا بنا به هر دلیلی نتواند چند روزی کار خود را انجام دهد، شرایط برای شما بسیار سخت خواهد شد. اما در مهد کودک در صورتی که یکی از مراقبان نتواند حاضر شود، شخص جدیدی به طور موقت جای او را پر خواهد کرد و شما از این بابت نگرانی نخواهید داشت.

عدم معاشرت: در مهد کودک، فرزند شما می‌تواند با کودکان دیگر ارتباط و دوستی برقرار کند و روابط اجتماعی را از سنین کم یاد بگیرد. همچنین رفتن به مهد کودک می‌تواند به کودک کمک کند که محیط خارج از خانه را بدون حضور پدر و مادر تجربه کند که این تجربه در آینده برای رفتن به مدرسه و سایر فعالیت‌ها او را آماده خواهد کرد. اما با گرفتن پرستار در خانه این موقعیت از کودک گرفته خواهد شد.

هزینه سنگین: هزینه گرفتن پرستار کودک می‌تواند به مراتب نسبت به مهدکودک بیشتر باشد که برای تصمیم گیری بهتر است این مورد نیز در نظر گرفته شود.

تلفن کلینیک روانشناسی

روانشناسی کودک مشاوره کودکان

از شیر گرفتن کودک

به طور کلی روانشناسان کودک معتقدند که فرآیند از شیر گرفتن کودک نباید یک‌دفعه صورت گیرد. اگر مادر بخواهد بدون داشتن هیچ‌گونه آمادگی از طرف خود و کودک و با روش های غیر اصولی کودک را از شیر بگیرد بدون شک این موضوع مشکل ساز خواهد شد. از شیر گرفتن کودک مانند هر کار دیگری دارای آداب و قوانین خاص خود می باشد که یک روانشناس کودک در این زمینه مادر را به بهترین شکل ممکن راهنمایی خواهد کرد.

از شیر گرفتن کودک به عوامل متفاوتی وابسته است و باید توجه ویژه ای به این موضوع شود چرا که شرایط روحی و جسمی مادر و کودک هر دو در این امر تأثیرگذار خواهد بود. جالب است بدانید که از شیر گرفتن کودک برای وی می تواند یک موقعیت بحرانی و استرس زا در نظر گرفته شود در نتیجه توجه به کودک در این زمان بسیار مورد اهمیت واقع خواهد شد.

مراجعه به مشاور و از شیر گرفتن کودک

بهترین روش از شیر گرفتن کودک داشتن یک جلسه مشاوره با روانشناس کودک است. او می تواند به طور کامل شیوه صحیح از شیر گرفتن کودک را به تدریج و بدون وارد آمدن هیچ‌گونه فشار یا آسیب روانی و جسمی به شما بیاموزد.

از شیر گرفتن کودک

برخی از روش های پیشنهادی روانشناسان برای از شیر گرفتن کودک

  • غذا دادن به کودک را شروع کنید و از میان وعده های مقوی، سالم و دوست داشتنی برای او استفاده کنید.
  • فواصل زمانی بین شیر دادن را برای کودک به تدریج و آرام آرام بیشتر کنید.
  • تا زمانی که کودک خودش برای شیر خوردن درخواستی نکرده است سعی کنید به او شیر ندهید.
  • زمان شیر خوردن کودک را به مرور کمتر کنید و مدت زیادی به او شیر ندهید.
  • سعی کنید هیچ‌گونه اضطراب یا نگرانی از بابت شیر دادن به کودک وارد نکنید.
  • زمان مناسبی را برای کودک جهت از شیر گرفتن او انتخاب کنید. هنگام بیماری کودک و یا شرایطی که او به شما نیاز بیشتری دارد برای از شیر گرفتن کودک اقدام نکنید.

تلفن کلینیک روانشناسی

روانشناسی کودک مشاوره کودکان

رابطه پدر و دختر باید چگونه باشد

امروزه پدران بر خلاف گذشته که نقش رئیس خانواده را داشتند، ارتباط بیشتری با فرزندان خود برقرار می‌کنند. روانشناسان بر این باورند که حضور پدر به اندازه مادر می‌تواند در رشد روانی کودک با اهمیت باشد. حضور فیزیکی پدر در کنار مادر به کودکان کمک می‌کند که جایگاه و هویت جنسی خود را بهتر درک کنند. در حالی که مادر تمایل به حفاظت از کودک خود را دارد، پدر کودک را به بیرون سوق می‌دهد و به او اعتماد به نفس می‌دهد.

رابطه‌ که میان پدر با فرزند دختر شکل می‌گیرد از فرزند پسر متفاوت است و ارزش و اهمیت خاصی برای آن‌ها دارد. این رابطه در بیشتر مواقع متعادل نیست و می‌تواند بسیار نزدیک یا بسیار دور باشد.

از زمانی که جنسیت کودک در دوران حاملگی مشخص می‌شود پدر و مادر به شکل متفاوتی در مورد کودک خود تفکر می‌کنند و برنامه‌ها و خواسته‌های متفاوتی را دنبال می‌کنند. اگر پدر به دلیل عقاید سنتی از دختر بودن فرزند خود ناراحت باشد و بعد از تولد هم این حس ادامه پیدا کند، می‌تواند موجب تحقیر شخصیت کودک در خانواده شود.

تاثیر گذشته بر نوع رابطه

نوع رابطه‌ای که پدر با دخترش در پیش می‌گیرد می‌تواند تحت تاثیر تجربیاتی باشد که وی در گذشته با پدر و مادر خود داشته است. به طور مثال اگر در گذشته رابطه خوبی با پدر خود نداشته از اینکه فرزند دختر داشته باشد خوشحال می‌شود چراکه پسر داشتن برای او به منزله تبدیل شدن به پدری است که در گذشته از او راضی نبوده است. یا اگر در گذشته عشق کافی از خانواده خود دریافت نکرده باشد، سعی می‌کند به فرزند خود عشق زیادی نثار کند.

نقش پدر بر فرزند دختر

شناساندن دنیا به کودک

پدر برای فرزندان خود به مانند شخصی است که میان آن‌ها و مادرشان قرار می‌گیرد و آن‌ها را از مادر جدا کرده، با محیط بیرون آشنا می‌کند و به آن‌ها هویت می‌بخشد. پدر تحت حمایت خود دخترش را وارد اجتماع می‌کند و به او دویدن، پریدن و دیگر فعالیت‌های فیزیکی را می‌آموزد. همچنین پدر اولین جنس مخالفی است که در زندگی دختر حضور پیدا می‌کند.

عقده الکترا

یکی از مراحل رشد ساختاری فرزند دختر که بین ۳ تا ۶ سالگی اتفاق می‌افتد، عقده الکترا نامیده می‌شود. در این مرحله دختر پدر را به عنوان شخصی در نظر می‌گیرد که باعث شده همه عشق مادر مختص به او نباشد. در این مرحله دختر با مادر خود وارد تضاد می‌شود و سعی به جلب عشق پدر می‌کند. بعد از آن کودک متوجه می‌شود که مادر همسر پدرش است و جایگاه خاصی در کنار او دارد. در این زمان پدر باید بتواند به درستی دخترش را متوجه کند که نمی‌تواند جای همسرش را بگیرد و جایگاه فرزندی را به او نشان دهد. در صورتی که دختر به درستی این مرحله را پشت سر بگذارد، تعادلات هورمونی برقرار شده و می‌تواند در آینده احساسات درستی نسبت به جنس مخالف داشته باشد. این عقده میان فرزند پسر و مادر، عقده ادیپ نامیده می‌شود.

مشاوره روانشناسی خانواده ازدواج کودک

مشاوره روانشناسی خانواده ازدواج کودک

والدین به عنوان الگو

رفتار والدین در رشد کودک می‌تواند بسیار تاثیر گزار باشد. پدر باید بتواند با رفتار صحیح خود دختر را از مادرش جدا کند و به او به عنوان دخترش ارزش بدهد. همچنین ابراز عشق پدر به مادر به دختر می‌آموزد که در آینده برای مردی دیگر دوست داشتنی خواهد بود. در اکثر مواقع اختلاف پدر با مادر، مشکلات عاطفی بسیاری در آینده برای کودک ایجاد می‌کند.

منبع : بیتوته

 

روانشناسی کودک مشاوره کودکان

درمان ترس ، گریه و بهانه کودک در مدرسه

در این مقاله به چند راه حل جهت درمان ترس ، استرس ، گریه و بهانه کودان در مدرسه می پردازیم.

در میان طیف وسیعی از کودکان که ذوق و شوق بسیار زیادی برای مدرسه رفتن دارند، کودکانی هم هستند که هیچ علاقه ای به مدرسه ندارند و یا از رفتن به آن ترس دارند. مشکلات کودکان و مدرسه باید به طور جدی توسط والدین و مشاورین مورد بررسی قرار گیرد تا در آینده سبب بروز مشکلات جدی تر نشود.

اکثرکودکان به دلیل اینکه مدرسه رفتن را دوست ندارند پرخاشگری های زیادی از خود نشان می دهند. مشاهده اضطراب، کج خلقی و گریه هایی که در کودکان هنگام مدرسه رفتن مشاهده می شود، از جمله علائم مشکلات کودکان و مدرسه است.

از آنجایی که نرفتن به مدرسه می تواند مشکلات بسیار زیادی را هم برای کودک و هم برای خانواده او به وجود آورد لذا اهمیت به این موضوع و در نظر گرفتن یک راه حل برای آن از اهمیت بالایی برخوردار است.

مراجعه به روانشناس و حل مشکلات کودکان و مدرسه

در واقع والدین می توانند برای حل ترس کودک خود را نزد یک روانشناس کودک یا مشاور کودک ببرند تا وی بتواند راهکار های مناسبی را برای رفع مشکلات کودکان و مدرسه در نظر بگیرد. از جمله اقداماتی که یک مشاور می تواند انجام دهد به شرح زیر است:

در مرحله اول باید به کودک فهماند که مدرسه رفتن هیچگونه ترسی ندارد و ضرری به او وارد نمی کند. خیلی از کودکان با مشاهده یک مکان جدید به عنوان مدرسه که باید ساعت ها در طول روز آنجا بمانند، از آن هراسانند. یک مشاور به راحتی می تواند تنفر کودک را به دوستی تبدیل کند.

تشویق کودک به یادگیری چیز های جدید و پیدا کردن دوستان بیشتر یکی دیگر از راهکار های کمک کننده یک مشاور برای کودکان است. یادآوری یک آینده درخشان و بدست آوردن شغلی که کودک دوست دارد در آینده به آن دست پیدا کند، او را بسیار تشویق خواهد کرد.

روانشناسان در این باب از والدین نیز کمک خواهند گرفت. حمایت های خانواده نیز نقش تأثیرگذاری بر کودک دارد و موجب می شود تا مشکلات کودکان و مدرسه به نحو مؤثرتری حل شود. والدین با همراهی کردن کودکان خود و همچنین حضور مرتب و با فاصله زمانی مناسب در مدرسه اعتماد به نفس و جرأت کودک خود را بالا خواهند برد.

تلفن کلینیک روانشناسی

روانشناسی کودک مشاوره کودکان

چه موقع باید بچه را از پوشک گرفت؟

زمان مناسب برای گرفتن بچه از پوشک معمولا بین ۱۸ تا ۲۸ ماهگی می‌باشد. این سن در کودکان مختلف متفاوت است و اغلب دخترها سریعتر از پسرها به این کار تمایل نشان می‌دهند، اما بهتر است که نهایت تا ۳ سالگی آموزش دستشویی رفتن به کودک داده شود. زمانی که کودک نسبت به پوشک تمایل نشان ندهد و درباره دستشویی رفتن دیگران کنجکاو باشد، احتمالا زمان مناسبی برای آموزش است.

فصل‌هایی که هوا گرم‌تر است برای این موضوع مناسب تر است چرا که در فصل زمستان که هوا سرد است، کودک لباس‌های بیشتری می‌پوشد و در صورت عدم کنترل ادرار زحمت شما برای شستن لباس‌ها بیشتر می‌شود.

 مراحل آموزش کودک برای از پوشک گرفتن آن ها

با کودک خود صحبت کنید و به او بگویید که دیگر لازم نیست از پوشک استفاده کند. سعی کنید این موضوع رو به صورت یک اتفاق خوب برایش تعریف کنید و مراحل دستشویی رفتن را برایش توضیح دهید. برایش لگن کودک تهیه کنید و قبل از شروع آموزش آن را در اتاقش بگذارید تا با آن بازی کند. سعی کنید محیط دستشویی را برایش جالب کنید تا از رفتن به آنجا ترس نداشته باشد.

اگر کودک آمادگی لازم را داشته باشد معمولا قسمت اعظم آموزش در سه روز تکمیل می‌شود، اما نباید انتظار داشته باشید که بعد از این مدت بتواند این کار را بدون هیچ اشتباهی انجام دهد.

در مدت آموزش یک لباس راحت به او بپوشانید که تنگ نباشد و حس پوشک را به او القا نکند. در روز دوم و سوم روزی یک ساعت بیرون روید و قبل از بیرون رفتن او را به دستشویی ببرید تا بداند باید این کار را همیشه انجام دهد.

چه موقع باید بچه را از پوشک گرفت

در طول روز چندبار از او بپرسید که آیا دستشویی دارد و اگر او را به دستشویی بردید و کاری نکرد دوباره یک ساعت بعد امتحان کنید. شب‌ها قبل از خواب او را به دستشویی ببرید و بعد از آن برای اطمینان بیشتر از زیرانداز یا شورت آموزشی استفاده کنید. اگر در کل مدت زیرانداز خیس بود یعنی کودک آمادگی لازم را برای از پوشک گرفتن ندارد اما اگر طول شب خشک بود و نزدیکای صبح خیس شد، می‌توانید آموزش خود را ادامه دهید.

اگر بعد از گذشت چند روز از شروع آموزش پیشرفتی ندیدید، به کودک فشار وارد نکنید، شاید بهتر است آموزش را به زمان دیگری موکول کنید.

 آمادگی والدین

مهمترین نکته در مدت آموزش این است که صبر و حوصله داشته باشید. خودتان را برای حوادث احتمالی آماده کنید و در صورت امکان فرش‌ها را جمع کنید و روی مبل ها رو انداز بیاندازید. اگر کودکتان نتوانست خودش را کنترل کند، سرش داد نزنید، اما به او تذکر دهید که کارش درست نبوده و کار درست را دوباره برایش توضیح دهید. اگر شاغل هستید بهتر است که حداقل سه روز مرخصی بگیرید. اگر زمانی که سر کار هستید کودکتان را پیش کس دیگری میگذارید، بهتر است از او بخواهید مشابه شما عمل کند تا کودک دچار سردرگمی نشود.

لزوم ارتباط با مشاور

واکنش کودکان نسبت به آموزش متفاوت است و بعضی ممکن است دچار ترس شوند و یا لجبازی کنند. بهتر است در این شرایط با مشاور کودک در ارتباط باشید زیرا برخورد مناسب در این موقعیت بسیار حائز اهمیت است و عکس‌العمل‌های نابه‌جا می‌تواند سبب بروز مشکلات جدی شود.

تلفن کلینیک روانشناسی